• We gaan bij het verlaten van het café links de Brugstraat in.
  Het huis op de hoek tegenover het café is reeds in 1700 door Anna Sophia Elisabeth von Boeymer, kasteelvrouwe van Rimburg, gebouwd als school voor de jeugd van Rimburg "Zum gemeinen Nutsen und Selenstrost der Jugend". Later werd een nieuwe school gebouwd in de twee volgende huizen in de Brugstraat en werd het oude gebouw het huis van de hoofdonderwijzer. De Brugstraat is het laatste stuk Romeinse weg op Nederlands grondgebied en de brug over de Worm aan het einde van de straat is de verbinding met Duitsland.
• We vervolgen de weg tot aan de kerk.
  De Rimburgers waren aanvankelijk aangewezen op de parachiekerk van Eygelshoven en later van Mariënberg (D). In 1726 schonk Anna Sophia Elisabeth von Boeymer een kerk aan het "Nederlandse" deel van Rimburg, gewijd aan de H.Drievuldigheid. De kerk werd op 3 oktober 1728 ingewijd door de Abt van Rolduc. In de linker zijgevel van de kerk is een gedenksteen aangebracht in de vorm van een chronogram. De dikgedrukte letters geven in Romeinse cijfers het bouwjaar aan. De kerk is enige malen verbouwd en uitgebreid, o.a. in 1835 en in 1901 (de toren en de sacristie). Tegenover de kerk ligt de pastorie uit diezelfde tijd. Later is er een nieuwe voorgevel voor geplaatst. Naast de pastorie is een fraaie smeedijzeren deur met daarboven een beeldje van St. Jozef.
• Direct vóór de kerk gaan we rechtsaf langs het kerkhof de Kapelweien in.
  Op het kerkhof liggen enkele zeer oude graven.
• We volgen de weg langs het voormalige pompstation, de sportvelden, de visvijver en maken voorbij de speelweide de bocht naar rechts.
  Bijna aan het einde van de straat staat links van de weg een gietijzeren wegkruis van een weinig voorkomende uitvoering: bijna geheel gesloten en rondom afgewerkt met een opstaande rand. Het kruis is waarschijnlijk 25 cm in de voet ingewerkt: het is namelijk breder dan hoog.
• We steken de Broekhuizenstraat over en gaan de Hoolgrub in.
  Deze holle weg is ontstaan als natuurlijke afwatering van een hogerliggend gebied.
• Na de klim door de Hoolgrub komen we op de hooggelegen Maastrichterweg waar we linksaf gaan.
  Deze weg is een deel van de oude Romeinse heirweg die vanaf de Belgische kust, via Mosae Trajectum (Maastricht) en Coriovallum (Heerlen), naar Keulen (D) leidde. Links van ons zien we de watertoren: deze is nu privé bezit en er zal een kunstgalerie en uitzichttoren worden gerealiseerd. Links van deze watertoren, achter het bosperseel, ligt camping "De Watertoren".
• We vervolgen de route rechtsaf over de Akerweg.
  Ook deze weg is van Romeinse oorsprong en was bedoeld als zijweg richting Aken (D). Voor natuurliefhebbers is dit een landbouwgebied met een uniek uitzicht. Aan het einde ziet men de torenspits van de kerk van Scherpenzeel (D).
• Voorbij de T-splitsing aan het einde van de weg gaan we rechtsaf de Scherpenseelermolenweg in.
  Aan de rand van het bos staat een, uit sierlijk ankerijzer gesmeed, wegkruis. Het bankje ernaast, in de schadum van de boom, nodigt uit voor een korte rust.
• We vervolgen de route rechtsaf de Heikleverweg in.
  Deze weg gaat langs de oostelijke rand van het landbouwgebied en de bosrand.
• Als de veldweg overgaat in een verharde weg zijn we op de overgang Lindegracht en Maastrichterweg. We gaan hier rechtdoor de weg omhoog die we volgen tot het recreatiegebied. Hier maken we een scherpe bocht naar links over een bospad.
  We passeren de St. Jozefkapel in het bos (gebouwd door de vereniging "Oud Strijders" van Rimburg en getekend door de Rimburgse kasteelarchitect Horst Buchow). De muren werden opgetrokken uit zandsteenbrokken uit de steenkolenmijn Laura evenals de (oorspronkelijke) uit rubber gesneden dakbedekking. De kapel heeft een oppervlakte van 300x225 cm en een nokhoogte van 300 cm. De sierlijke deur is gemaakt in de werkplaats van de Oranje Nassau steenkolenmijn. Op het altaar van Kunrader steen staat een St. Jozefbeeld (ca. 125 cm groot) dat vervaardigd is door de Maastrichtse beeldhouwer Gêne Wiertsz. De kapel werd in 1951 op Pinksterzondag ingezegend. Links naast de kapel is in 1998 een monument opgericht ter nagedachtenis aan de oorlogslachtoffers uit de voormalige gemeente Ubach over Worms. De zwerfsteen aan de voet van de kapel is nauw verbonden met de kapel: het plan was om de steen naar het dorp te transporteren om er een monument van te maken ter herinnering en uit dankbaarheid dat Rimburgse jongens en mannen ongedeerd uit de oorlog teruggekeerd waren. De steen was echter te zwaar en toen heeft men bij de steen de kapel gebouwd.
• Aan het einde van het bospad gaan we rechtsaf de verharde Lindegracht op.
  We hebben hier een mooi uitzicht op het dorp. Aan het einde van de weg staat een zeer oude lindeboom waaronder een hardstenen wegkruis en ernaast een molensteen.
• We vervolgen de route linksaf door de Rinckberg: in zijn geheel een beschermd dorpsgezicht.
  "Rinckberg" is een oude benaming voor "Rimburg". Dit Rimburg is waarschijnlijk ontstaan in de periode van de 8e tot de 10e eeuw. Het oorspronkelijke karakter is nog herkenbaar aan enkele 18e en 19e eeuwse boerderijen, zoals Rinckberg 22: een hoeve met binnenplaats (bouwjaar 1783) van oudheidkundige waarde met een achterzijde van hoogst belangrijk vakwerk. En dan nog Rinckberg 29: ook met binnenplaats en met boven de poort het bouwjaar in de vorm van een Romeinse vers met in de laatste zin een chronicum: "Dit huis is hier gebouwd op kosten van Jacobus Corneli en Anna Drescher. God zelf moge hen beschermen. Moge God dit huis in zijn bescherming houden". De hoofdletters in de laatste zin leveren het jaartal 1718. De historische kern kent een, nog in overwegende mate historische, bebouwingsbeeld. Het rooilijnenbeloop is over het algemeen behouden en de historische schaal en verkaveling zijn nog in belangrijke mate bepalend voor de bebouwing van de kern. Het bouwjaar staat veelal via muurankers aangegeven. Het woongedeelte van de boerderij staat aan de straatzijde, bij het schuurgedeelte (met poort) loopt de nok evenwijdig aan de straat. Ze hebben daardoor een vrij brede gevel, maar staan los van elkaar. De woonhuizen van latere oorsprong staan iets verder van de straat en zijn aaneengesloten gebouwd. Karakteristiek voor dit grensdorpje zijn de ijzeren vlaggestokhouders aan de woningen. Aan het einde van de straat vind u links een mooie, monumentale "Hoeve de Kruisstraat" met binnenplaats en met bouwdelen uit 1822 en 1838. De vensteronlijstingen zijn van Naamse steen.
• Via dit beschermde dorpsgezicht zijn we we weer terug bij het vertrekpunt café "D'r Eck".

Hier kunt u onder het genot van een drankje nog even napraten over al het moois wat Rimburg en omgeving u te bieden heeft.